ຄຳແນະນຳ ກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ມາດຕາ 9 ຂອງ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍ ການປົກປ້ອງຜູ້ຜະລິດທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການນຳເຂົາສິນຄ້າ ສະບັບເລກທີ 27/ສພຊ, ລົງວັນທີ 30 ຕຸລາ 2017
关于贯彻执行《关于保护受进口商品影响生产者法》(第27/国会号,2017年10月30日)第9条的指南
Guidelines on Implementing Article 9 of the Law on Protection of Producers Affected by Imported Goods (No. 27/National Assembly, October 30, 2017)
ບົດສະຫຼຸບ
ລັດຖະມົນຕີກະຊວງອຸດສາຫະກຳ ແລະ ການຄ້າ ໄດ້ອອກຄຳແນະນຳ ລາຍລະອຽດມາດຕາ 9 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງຜູ້ຜະລິດທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກສິນຄ້ານຳເຂົ້າ, ລະບຸ 8 ປັດໄຈ ແລະ ວິທີການຄຳນວນ ເພື່ອກຳນົດຄວາມເສຍຫາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ທີ່ເກີດຈາກການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງສິນຄ້ານຳເຂົ້າ.
ມາດຕາ
ມາດຕາ 1
ໜຶ່ງ, ການກຳນົດຄວາມເສຍຫາຍທີ່ສຳຄັນ
ສຳລັບການກຳນົດຄວາມເສຍຫາຍທີ່ສຳຄັນທີ່ເກີດຈາກການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງສິນຄ້ານຳເຂົ້າ, ປັດໄຈ 8 ປະການຕາມມາດຕາ 9 ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ມູນການປ່ຽນແປງແບບກະໂດດຂັ້ນຂອງແຕ່ລະປັດໄຈທຽບກັບຂໍ້ມູນປະຫວັດສາດທີ່ບໍ່ເກີນຫ້າ (5) ປີ. ຖ້າພົບວ່າປັດໄຈໃດໜຶ່ງໃນ 8 ປັດໄຈດັ່ງກ່າວມີການປ່ຽນແປງແບບກະໂດດຂັ້ນ ແລະ ສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ຜູ້ຜະລິດສິນຄ້າພາຍໃນປະເທດ, ກໍ່ສາມາດຖືເປັນປັດໄຈໃນການກຳນົດຄວາມເສຍຫາຍທີ່ສຳຄັນໄດ້, ລາຍລະອຽດດັ່ງນີ້:
1. ອັດຕາການເຕີບໂຕ ແລະ ປະລິມານການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງສິນຄ້ານຳເຂົ້າ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນມູນຄ່າສົມບູນ ຫຼື ມູນຄ່າທຽບ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກຖານ ແລະ ຂໍ້ມູນການປ່ຽນແປງຂອງສິນຄ້ານຳເຂົ້ານັ້ນ, ຄື: ປະລິມານການນຳເຂົ້າເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຊັດເຈນເມື່ອທຽບກັບປະລິມານການຜະລິດສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນ ຫຼື ແຂ່ງຂັນໂດຍກົງພາຍໃນປະເທດ, ຫຼື ສັດສ່ວນຂອງປະລິມານການນຳເຂົ້າເພີ່ມຂຶ້ນ.
2. ການຫຼຸດລົງຂອງສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດຂອງຜູ້ຜະລິດສິນຄ້າພາຍໃນປະເທດ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ການປ່ຽນແປງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດຂອງສິນຄ້ານຳເຂົ້າທຽບກັບຕະຫຼາດລວມຂອງສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນພາຍໃນປະເທດ, ແລະ ທຽບກັບສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດຂອງປີກ່ອນ, ສູດການຄຳນວນດັ່ງນີ້: ສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດ = ອັດຕາສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດປີທີ່ດຳເນີນການສືບສວນ − ອັດຕາສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດປີກ່ອນ. ວິທີຄຳນວນອັດຕາສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດດັ່ງນີ້: ອັດຕາສ່ວນແບ່ງຕະຫຼາດ = (ຍອດຂາຍສິນຄ້ານຳເຂົ້າ ÷ ຍອດຂາຍສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນທັງໝົດພາຍໃນປະເທດ) × 100.
3. ການປ່ຽນແປງຂອງລະດັບການຂາຍ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ການຫຼຸດລົງຂອງປະລິມານການຂາຍ ຫຼື ມູນຄ່າການຂາຍຂອງສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນ ຫຼື ແຂ່ງຂັນໂດຍກົງທີ່ຜະລິດພາຍໃນປະເທດ, ສູດການຄຳນວນດັ່ງນີ້: ລະດັບການຂາຍ = [(ປະລິມານການຂາຍ ຫຼື ມູນຄ່າການຂາຍປີທີ່ດຳເນີນການສືບສວນ − ປະລິມານການຂາຍ ຫຼື ມູນຄ່າການຂາຍປີກ່ອນ) ÷ (ປະລິມານການຂາຍ ຫຼື ມູນຄ່າການຂາຍປີກ່ອນ)] × 100. ວິທີຄຳນວນປະລິມານການຂາຍ ຫຼື ມູນຄ່າການຂາຍສິນຄ້າດັ່ງນີ້: ປະລິມານການຂາຍສິນຄ້າ = ປະລິມານສິນຄ້າທີ່ຜະລິດໄດ້ − ປະລິມານສິນຄ້າທີ່ເຫຼືອ; ມູນຄ່າການຂາຍສິນຄ້າ = ປະລິມານສິນຄ້າທີ່ຂາຍໄດ້ × ລາຄາຕໍ່ໜ່ວຍສິນຄ້າ.
4. ການປ່ຽນແປງຂອງລະດັບການຜະລິດ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ການຫຼຸດລົງຂອງປະລິມານການຜະລິດສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນ ຫຼື ແຂ່ງຂັນໂດຍກົງຂອງຜູ້ຜະລິດພາຍໃນປະເທດ, ສູດການຄຳນວນດັ່ງນີ້: ລະດັບການຜະລິດ = [(ປະລິມານສິນຄ້າທີ່ຜະລິດໄດ້ປີທີ່ດຳເນີນການສືບສວນ − ປະລິມານສິນຄ້າທີ່ຜະລິດໄດ້ປີກ່ອນ) ÷ (ປະລິມານສິນຄ້າທີ່ຜະລິດໄດ້ປີກ່ອນ)] × 100.
5. ການປ່ຽນແປງຂອງລະດັບຜົນຜະລິດ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ການຫຼຸດລົງຂອງປະສິດທິພາບການຜະລິດສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນ ຫຼື ແຂ່ງຂັນໂດຍກົງຂອງຜູ້ຜະລິດພາຍໃນປະເທດ, ສູດການຄຳນວນດັ່ງນີ້: ລະດັບຜົນຜະລິດ = [(ຜົນຜະລິດປີທີ່ດຳເນີນການສືບສວນ − ຜົນຜະລິດປີກ່ອນ) ÷ (ຜົນຜະລິດປີກ່ອນ)] × 100. ວິທີຄຳນວນຜົນຜະລິດດັ່ງນີ້: ຜົນຜະລິດ = ຜົນຜະລິດລວມ ÷ ປັດໄຈການຜະລິດ. ປັດໄຈການຜະລິດລວມມີ: ວັດຖຸດິບ, ແຮງງານ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍອື່ນໆທີ່ນຳເຂົ້າໃນຂະບວນການຜະລິດສິນຄ້າ.
6. ການປ່ຽນແປງຂອງລະດັບກຳລັງການຜະລິດ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ການຫຼຸດລົງຂອງອັດຕາການນຳໃຊ້ກຳລັງການຜະລິດສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນ ຫຼື ແຂ່ງຂັນໂດຍກົງຂອງຜູ້ຜະລິດພາຍໃນປະເທດທຽບກັບອັດຕາການນຳໃຊ້ກຳລັງການຜະລິດປີກ່ອນ, ສູດການຄຳນວນດັ່ງນີ້: ລະດັບກຳລັງການຜະລິດ = ອັດຕາການນຳໃຊ້ກຳລັງການຜະລິດປີທີ່ດຳເນີນການສືບສວນ − ອັດຕາການນຳໃຊ້ກຳລັງການຜະລິດປີກ່ອນ. ວິທີຄຳນວນອັດຕາການນຳໃຊ້ກຳລັງການຜະລິດດັ່ງນີ້: ອັດຕາການນຳໃຊ້ກຳລັງການຜະລິດ = (ຜົນຜະລິດຕົວຈິງ ÷ ກຳລັງການຜະລິດສູງສຸດ) × 100. ວິທີຄຳນວນກຳລັງການຜະລິດສູງສຸດດັ່ງນີ້: ກຳລັງການຜະລິດສູງສຸດ = ຈຳນວນຊົ່ວໂມງເຮັດວຽກຂອງເຄື່ອງຈັກ ÷ ເວລາທີ່ໃຊ້ຕົວຈິງໃນການຜະລິດສິນຄ້າໜຶ່ງໜ່ວຍ. ຕົວຢ່າງ: ໂຮງງານຜະລິດຕູ້ເຢັນແຫ່ງໜຶ່ງມີເຄື່ອງຈັກ 50 ເຄື່ອງ, ຄົນງານໃຊ້ເຄື່ອງຈັກນີ້ມື້ລະ 16 ຊົ່ວໂມງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຳນວນຊົ່ວໂມງເຮັດວຽກ ຫຼື ກຳລັງການຜະລິດຂອງເຄື່ອງຈັກ = 50 ເຄື່ອງ × 16 ຊົ່ວໂມງ = 800 ຊົ່ວໂມງ/ມື້. ເວລາທີ່ໃຊ້ຕົວຈິງໃນການຜະລິດຕູ້ເຢັນໜຶ່ງໜ່ວຍແມ່ນ: 0.5 ຊົ່ວໂມງ (ເຄິ່ງຊົ່ວໂມງ). ດັ່ງນັ້ນ, ກຳລັງການຜະລິດສູງສຸດ = 800 ຊົ່ວໂມງ/ມື້ ÷ 0.5 ຊົ່ວໂມງ/ໜ່ວຍ = 1,600 ໜ່ວຍ/ມື້.
7. ການປ່ຽນແປງຂອງລະດັບກຳໄລ ຫຼື ຂາດທຶນ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ການຫຼຸດລົງຂອງກຳໄລ ຫຼື ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງການຂາດທຶນຂອງຜູ້ຜະລິດພາຍໃນປະເທດທີ່ເກີດຈາກການຜະລິດ ແລະ ຂາຍສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນ ຫຼື ແຂ່ງຂັນໂດຍກົງ. ສູດການຄຳນວນການປຽບທຽບອັດຕາການເພີ່ມຂຶ້ນ ຫຼື ຫຼຸດລົງຂອງລະດັບກຳໄລ ຫຼື ຂາດທຶນດັ່ງນີ້: ລະດັບກຳໄລ ຫຼື ຂາດທຶນ = [(ກຳໄລ ຫຼື ຂາດທຶນປີທີ່ດຳເນີນການສືບສວນ − ກຳໄລ ຫຼື ຂາດທຶນປີກ່ອນ) ÷ (ກຳໄລ ຫຼື ຂາດທຶນປີກ່ອນ)] × 100. ວິທີຄຳນວນກຳໄລ ຫຼື ຂາດທຶນດັ່ງນີ້: ກຳໄລ ຫຼື ຂາດທຶນ = [(ມູນຄ່າການຂາຍສິນຄ້າ) − (ຕົ້ນທຶນການຜະລິດ + ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການບໍລິຫານ)].
8. ການປ່ຽນແປງຂອງລະດັບການຈ້າງງານ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍອີງໃສ່ການຫຼຸດລົງຂອງຈຳນວນແຮງງານທີ່ຈ້າງໃນການຜະລິດ ແລະ ແຮງງານທີ່ໃຊ້ໃນວຽກງານການບໍລິຫານຂອງຜູ້ຜະລິດພາຍໃນປະເທດສຳລັບສິນຄ້າຊະນິດດຽວກັນ ຫຼື ແຂ່ງຂັນໂດຍກົງ, ສູດການຄຳນວນດັ່ງນີ້: ລະດັບການຈ້າງງານ = [(ຈຳນວນການຈ້າງງານປີທີ່ດຳເນີນການສືບສວນ − ຈຳນວນການຈ້າງງານປີກ່ອນ) ÷ (ຈຳນວນການຈ້າງງານປີກ່ອນ)] × 100. ວິທີຄຳນວນຈຳນວນການຈ້າງງານດັ່ງນີ້: ຈຳນວນການຈ້າງງານ = ແຮງງານຜະລິດ + ແຮງງານບໍລິຫານ.
ສອງ, ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ
ມອບໃຫ້ກົມນະໂຍບາຍການຄ້າຕ່າງປະເທດ, ກະຊວງອຸດສາຫະກຳ ແລະ ການຄ້າ ເປັນຫົວໜ້າຮັບຜິດຊອບ, ປະສານງານກັບພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເພື່ອຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຄູ່ມືສະບັບນີ້ ໃຫ້ບັນລຸຜົນສຳເລັດຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ຄູ່ມືສະບັບນີ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ນັບແຕ່ວັນທີ່ລົງນາມ ແລະ ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພາຍຫຼັງສິບຫ້າ (15) ວັນ ນັບແຕ່ວັນທີ່ລົງພິມໃນຈົດໝາຍເຫດຂອງລັດຖະບານ.
← ໜ້າຫຼັກ ລາວປັນຍານິຕິ: ຖາມ-ຕອບກົດໝາຍ AI · ຮ່າງສັນຍາ · ແປ ຈີນ-ລາວ