农业法

ມາດຕາ 1. ໜ້າທີ່ຂອງກົດໝາຍ
ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກະສິກຳ ມີໜ້າທີ່ກຳນົດ ຫຼັກການ, ລະບຽບການ ແລະ ມາດຕະການ ກ່ຽວກັບການຈັດຕັ້ງ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວ ຂອງການຜະລິດກະສິກຳ ຊຶ່ງເປັນພື້ນຖານຂອງເສດຖະກິດແຫ່ງຊາດ, ລວມທັງການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ການປົກປັກຮັກສາ ການເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ການຜະລິດກະສິກຳ ໂດຍແນໃສ່: ຊຸກຍູ້, ສົ່ງເສີມ ແລະ ຂະຫຍາຍ ການຜະລິດກະສິກຳ ເພື່ອຮັບປະກັນການສະໜອງສະບຽງອາຫານ ແລະ ການຜະລິດເປັນສິນຄ້າ, ສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ສະດວກ ໃຫ້ແກ່ການຜະລິດກະສິກຳ ໃຫ້ເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວ ແລະ ກ້າວສູ່ຄວາມທັນສະໄໝ.

ມາດຕາ 2. ກະສິກຳ
ກະສິກຳ ໝາຍເຖິງ ການປູກຝັງ, ການລ້ຽງສັດ ແລະ ການປະມົງ ເພື່ອການບໍລິໂພກ ແລະ ການຜະລິດສະບຽງອາຫານ ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ, ວັດຖຸດິບ ສະໜອງໃຫ້ໂຮງງານອຸດສາຫະກຳປຸງແຕ່ງ ແລະ ສິນຄ້າ ເພື່ອການບໍລິໂພກພາຍໃນ ແລະ ການສົ່ງອອກ.

ມາດຕາ 3. ການສົ່ງເສີມການຜະລິດກະສິກຳ
ລັດ ຊຸກຍູ້ ແລະ ສົ່ງເສີມ ປະຊາຊົນບັນດາເຜົ່າ ແລະ ທຸກພາກສ່ວນເສດຖະກິດ ທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ໃຫ້ລົງທຶນ ໃນການຜະລິດກະສິກຳ ຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ທັນສະໄໝ ເທື່ອລະກ້າວ ເພື່ອຜະລິດສະບຽງອາຫານ, ສິນຄ້າ ແລະ ວັດຖຸດິບ ສະໜອງໃຫ້ໂຮງງານປຸງແຕ່ງພາຍໃນ ແລະ ການສົ່ງອອກ.

ມາດຕາ 4. ການປົກປ້ອງສິດ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດ ຂອງຜູ້ດຳເນີນກິດຈະການກະສິກຳ
ລັດ ປົກປ້ອງສິດ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດ ຂອງຜູ້ດຳເນີນກິດຈະການກະສິກຳ ດ້ວຍການກຳນົດ ລະບຽບການ, ກົດໝາຍ ແລະ ບົດບັນຍັດຕ່າງໆ ເພື່ອຮັບປະກັນ ການດຳເນີນກິດຈະການກະສິກຳ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ.

ມາດຕາ 5. ທີ່ດິນກະສິກຳ
ບຸກຄົນ ແລະ ການຈັດຕັ້ງ ທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ດຳເນີນກິດຈະການກະສິກຳ ບໍ່ມີສິດຖົມ ຫຼື ຂຸດ ທີ່ດິນກະສິກຳ ໃນຮູບການໃດໜຶ່ງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ທີ່ດິນກະສິກຳ ປ່ຽນແປງຈາກສະພາບເດີມ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການເຫັນດີຈາກຂະແໜງການກະສິກຳ ແລະ ປ່າໄມ້ ກ່ອນ. ທີ່ດິນກະສິກຳ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ ຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນ ມາດຕາ 6 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍທີ່ດິນ.

ມາດຕາ 6. ການປົກປ້ອງສິ່ງແວດລ້ອມ
ບຸກຄົນ ແລະ ການຈັດຕັ້ງ ທີ່ດຳເນີນການຜະລິດກະສິກຳ ມີພັນທະ ປົກປ້ອງສິ່ງແວດລ້ອມ. ຜູ້ຜະລິດກະສິກຳ ຕ້ອງນຳໃຊ້ວິທີການ ແລະ ມາດຕະການທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອປົກປ້ອງ ດິນ, ນ້ຳ, ປ່າໄມ້, ອາກາດ ແລະ ອື່ນໆ.

ມາດຕາ 7. ການຮ່ວມມືກະສິກຳສາກົນ
ລັດ ສົ່ງເສີມ ການຮ່ວມມືກະສິກຳສາກົນ ເພື່ອສ້າງເງື່ອນໄຂ ໃຫ້ການເຄື່ອນໄຫວກະສິກຳ ເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວ ແລະ ກ້າວສູ່ຄວາມທັນສະໄໝ ເທື່ອລະກ້າວ.

ມາດຕາ 8. ກິດຈະການກະສິກຳ
ກິດຈະການກະສິກຳ ໝາຍເຖິງ ການເຄື່ອນໄຫວ ກ່ຽວກັບ ການປູກຝັງ, ການລ້ຽງສັດ ແລະ ການປະມົງ.

ມາດຕາ 9. ປະເພດກິດຈະການກະສິກຳ
ກິດຈະການກະສິກຳ ຢູ່ ສປປ ລາວ ແບ່ງອອກເປັນຫຼາຍປະເພດ ເຊັ່ນ ການເຄື່ອນໄຫວ ກ່ຽວກັບ ທີ່ດິນກະສິກຳ, ຊົນລະປະທານ, ແນວພັນພືດ ແລະ ສັດ, ຝຸ່ນ ແລະ ອາຫານສັດ, ຢາຂ້າແມງໄມ້ ແລະ ຢາປົວສັດ, ເຄື່ອງມືກະສິກຳ, ຍານພາຫະນະ ແລະ ເຄື່ອງຈັກ, ສາງ, ການປຸງແຕ່ງຜະລິດຕະພັນກະສິກຳ, ຕະຫຼາດກະສິກຳ ແລະ ການຮ່ວມມືກະສິກຳສາກົນ.

ມາດຕາ 10. ສິດ ແລະ ໜ້າທີ່ ຂອງຜູ້ດຳເນີນກິດຈະການກະສິກຳ
ຜູ້ດຳເນີນກິດຈະການກະສິກຳ ມີສິດ ດັ່ງນີ້: ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຕາມກົດໝາຍ; ເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນ ແລະ ຜະລິດຕະພັນ ຈາກກິດຈະການກະສິກຳຂອງຕົນ; ໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອ ດ້ານວິຊາການ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ ຈາກຂະແໜງການກະສິກຳ ແລະ ປ່າໄມ້; ໂອນ ແລະ ສືບທອດ ກິດຈະການກະສິກຳ. ຜູ້ດຳເນີນກິດຈະການກະສິກຳ ມີໜ້າທີ່ ນຳໃຊ້ທີ່ດິນກະສິກຳ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍ ແລະ ລະບຽບການ.

ມາດຕາ 11. ການນຳໃຊ້ທີ່ດິນກະສິກຳ
ລັດ ຈັດສັນ ແລະ ສົ່ງເສີມ ການນຳໃຊ້ທີ່ດິນກະສິກຳ ເຂົ້າໃນການຜະລິດ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄາດໝາຍ ແລະ ຄວາມສາມາດຂອງແຕ່ລະເຂດ ເພື່ອໃຫ້ແຕ່ລະຄອບຄົວ ມີທີ່ດິນພຽງພໍ ໃນການຜະລິດ ຕາມຄວາມສາມາດດ້ານແຮງງານ ແລະ ທຶນຂອງຕົນ ໂດຍການມອບສິດນຳໃຊ້ ຫຼື ການເຊົ່າ ຕາມກົດໝາຍ ແລະ ລະບຽບການ ໂດຍແນໃສ່ ຍົກສູງຜົນຜະລິດຂອງທີ່ດິນ ເທື່ອລະກ້າວ.

ມາດຕາ 12. ປະເພດທີ່ດິນກະສິກຳ
ທີ່ດິນກະສິກຳ ແບ່ງອອກເປັນ ສອງປະເພດ ຄື: ທີ່ດິນສຳລັບການປູກຝັງ; ທີ່ດິນສຳລັບການລ້ຽງສັດ. ທີ່ດິນສຳລັບການປູກຝັງ ປະກອບດ້ວຍ: ທີ່ດິນພຽງ; ທີ່ດິນສູງ ຫຼື ທີ່ດິນເນີນພູ. ທີ່ດິນສຳລັບການລ້ຽງສັດ ແມ່ນ ທີ່ດິນເສື່ອມໂຊມ ຫຼື ປະເພດເຂດປ່າຫຍ້າ ທີ່ສາມາດປ່ຽນມາປູກພືດ ແລະ ຫຍ້າສຳລັບການລ້ຽງສັດ ຫຼື ທີ່ດິນທີ່ສາມາດຂຸດໜອງ ເພື່ອລ້ຽງສັດນ້ຳ.