ຄຳສັ່ງ ວ່າດ້ວຍ ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ແກ້ໄຂວຽກງານເຂດແດນເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງ ນະຄອນຫຼວງ, ແຂວງ ກັບ ແຂວງ ທົ່ວປະເທດ

ມາດຕາ 1

ສາທາລະນະລັດ ປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນລາວ. ສັນຕິພາບ ເອກະລາດ ປະຊາທິປະໄຕ ເອກະພາບ ວັດທະນາຖາວອນ. ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ເລກທີ 46/ນຍ. ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ວັນທີ 2015 [ວັນທີບໍ່ຄົບຖ້ວນຈາກ ການອ່ານ]. ຄຳສັ່ງ. ວ່າດ້ວຍການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ແກ້ໄຂວຽກງານຊາຍແດນຕິດຈອດລະຫວ່າງນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ແຂວງ ແລະ ແຂວງ (ທົ່ວປະເທດ). ເຖິງ: — ທ່ານລັດຖະມົນຕີກະຊວງພາຍໃນ; — ທ່ານເຈົ້າຄອງນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ທ່ານເຈົ້າແຂວງທຸກແຂວງທົ່ວປະເທດ. — ອີງຕາມກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລັດຖະບານ ສະບັບເລກທີ 02/ສພຊ, ລົງວັນທີ 6 ພຶດສະພາ 2003; — ອີງຕາມກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ສະບັບເລກທີ 03/ສພຊ, ລົງວັນທີ 21 ຕຸລາ 2003; — ໂດຍພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ສະພາບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວຽກງານເຂດຕິດຈອດລະຫວ່າງແຂວງ ແລະ ແຂວງ ໃນທົ່ວປະເທດ ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍປະການ; — ອີງຕາມບົດລາຍງານຂອງກະຊວງພາຍໃນ ສະບັບເລກທີ 12/ກພ, ລົງວັນທີ 30 ກັນຍາ 2015. ນັບແຕ່ປະເທດຊາດໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍໃນປີ 1975 ເປັນຕົ້ນມາ, ພັກ ແລະ ລັດຖະບານ ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ຕິດຕາມການຈັດສັນ ແລະ ປັບປຸງຊາຍແດນຕິດຈອດລະຫວ່າງນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ແຂວງ ແລະ ແຂວງ ໃນແຕ່ລະໄລຍະ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບທ່າອ່ຽງການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ແລະ ຍຸດທະສາດການປ້ອງກັນຊາດ ແລະ ຮັກສາຄວາມສະຫງົບ. ໃນປີ 1998, ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງສະບັບເລກທີ 27/ນຍ, ລົງວັນທີ 18 ທັນວາ 1998, ວ່າດ້ວຍການແກ້ໄຂເຂດຕິດຈອດລະຫວ່າງແຂວງ ແລະ ແຂວງ; ບົນພື້ນຖານຄຳສັ່ງນີ້, ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ແລະ ບັນດາແຂວງທີ່ມີຊາຍແດນຕິດຈອດ ໄດ້ສຳເລັດການລົງນາມໃນບົດບັນທຶກກ່ຽວກັບເຂດຕິດຈອດໃນປີ 1999. ຮອດປີ 2005, ຫຼັງຈາກກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ສະບັບປີ 2003 ໄດ້ຮັບການປະກາດໃຊ້, ເຊິ່ງກຳນົດວ່າ ການສ້າງຕັ້ງແຂວງຕ້ອງມີປະຊາກອນຫຼາຍກວ່າ 100,000 ຄົນ ແລະ ມີຫຼາຍເມືອງຂຶ້ນກັບ, ສະນັ້ນ ສີ່ແຂວງພາກໃຕ້ ຈຶ່ງໄດ້ລົງນາມໃນບົດບັນທຶກຮ່ວມກັນໃນປີ 2005, ແລະ ມີຄຳສັ່ງຂອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ສະບັບເລກທີ 16/ນຍ, ລົງວັນທີ 30 ພຶດສະພາ 2007, ວ່າດ້ວຍເຂດຕິດຈອດຂອງສີ່ແຂວງພາກໃຕ້, ເຊິ່ງໄດ້ກຳນົດການແບ່ງເຂດການປົກຄອງບາງສ່ວນຂອງແຂວງຈຳປາສັກ, ສາລະວັນ ແລະ ອັດຕະປື ໄປຂຶ້ນກັບແຂວງເຊກອງ. ບັນດາລະບຽບການກ່ຽວກັບເຂດຕິດຈອດດັ່ງກ່າວ ໄດ້ກາຍເປັນພື້ນຖານອັນໜັກແໜ້ນໃຫ້ແກ່ລັດຖະບານ ແລະ ອົງການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ໃນການວາງແຜນ, ດຳເນີນການປົກຄອງ, ພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ແລະ ປ້ອງກັນຊາດ-ຮັກສາຄວາມສະຫງົບ, ເຮັດໃຫ້ການປົກຄອງຊາຍແດນຕິດຈອດລະຫວ່າງນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ, ແຂວງ ແລະ ແຂວງ ໃນທົ່ວປະເທດ ເປັນໄປຢ່າງສະຫງົບສຸກ ແລະ ເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ; ປະຊາຊົນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງຕັ້ງໜ້າໃນການພັດທະນາທ້ອງຖິ່ນຂອງຕົນ, ເຄົາລົບ ແລະ ປະຕິບັດຕາມບົດບັນທຶກຕ່າງໆ ຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ແຕ່ຍ້ອນການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມພາຍໃນປະເທດທີ່ນັບມື້ນັບເພີ່ມຂຶ້ນ, ປະຊາຊົນມີຄວາມຮຽກຮ້ອງຕ້ອງການໃນການພັດທະນາ ແລະ ຍົກລະດັບຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງຕົນ; ການສ້າງຕັ້ງແຂວງ ແລະ ເມືອງໃໝ່ຫຼາຍແຫ່ງ ເຮັດໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຮັກສາຊາຍແດນຕິດຈອດຂອງແຕ່ລະທ້ອງຖິ່ນ ປະສົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກບາງປະການ, ເຊັ່ນ: ຢູ່ບາງຈຸດໃນບາງແຂວງ, ອົງການຈັດຕັ້ງ ແລະ ປະຊາຊົນ ບໍ່ສາມາດຕົກລົງກັນໄດ້ ກ່ຽວກັບເສັ້ນແບ່ງເຂດແຂວງ ຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດບັນທຶກປີ 1999, ປີ 2005 ແລະ ຄຳສັ່ງຂອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ປີ 2007 ສຳລັບສີ່ແຂວງພາກໃຕ້; ປະຊາຊົນຈາກແຂວງໜຶ່ງ ໄດ້ລ່ວງລຳເຂົ້າໄປຕັດໄມ້ທຳລາຍປ່າ ໃນເຂດປົກຄອງຂອງແຂວງທີ່ມີຊາຍແດນຕິດຈອດ; ປະຊາຊົນໄດ້ຍົກຍ້າຍຖິ່ນຖານ ແລະ ບຸກເບີກທີ່ດິນຂອງແຂວງອື່ນ ໂດຍບໍ່ຖືກຕ້ອງ; ການຂະຫຍາຍຕົວຂອງບ້ານປະຊາຊົນ ທີ່ລ່ວງລຳເຂດແດນ ເຮັດໃຫ້ບ້ານໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໃນເຂດສອງແຂວງ; ອົງການຈັດຕັ້ງ ແລະ ປະຊາຊົນ ມີການຂັດແຍ່ງກັນ ຍ້ອນການຍຶດໝັ້ນໃນການຮັບຮູ້ການປ່ຽນແປງຊາຍແດນ; ປະຊາຊົນຮ້ອງຂໍຍົກຍ້າຍໄປຢູ່ເມືອງ ຫຼື ແຂວງອື່ນ ທີ່ເຫັນວ່າສະດວກກວ່າ; ປະຊາຊົນປະຕິເສດທີ່ຈະຍ້າຍທະບຽນຄົວເຮືອນ ໄປຍັງເມືອງ ຫຼື ແຂວງ ທີ່ບ້ານຂອງຕົນຕັ້ງຢູ່; ຫຼັງຈາກການສ້າງຕັ້ງແຂວງໃໝ່ ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ກຳນົດເຂດແດນກັບແຂວງໃກ້ຄຽງຢ່າງຊັດເຈນ; ແລະ ອື່ນໆ. ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາຕ່າງໆ ທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ, ພ້ອມທັງເສີມຂະຫຍາຍສິດເປັນເຈົ້າຂອງຂອງແຕ່ລະທ້ອງຖິ່ນ ໃນການຮັກສາ ແລະ ຄຸ້ມຄອງຊາຍແດນຕິດຈອດພາຍໃນເຂດປົກຄອງຂອງຕົນ ໃຫ້ມີປະສິດທິຜົນ, ນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ຈຶ່ງອອກຄຳສັ່ງດັ່ງນີ້: