关于水资源及水资源保护区划的协议

ມາດຕາ 2 ເຂດສະຫງວນນໍ້າ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ

ເຂດສະຫງວນນໍ້າ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ ແມ່ນ ພື້ນທີ່ສະຫງວນໄວ້ ເພື່ອປົກປັກຮັກສາຄຸນນະພາບ ແລະ ປະລິມານຂອງນ້ຳ ເພື່ອບໍລິໂພກ ແລະ ອຸປະໂພກ, ປ້ອງກັນໄພນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ໄພແຫ້ງແລ້ງ, ອະນຸລັກພັນພືດ ແລະ ສັດນ້ຳ, ລະບົບນິເວດ, ຄຸນຄ່າມໍລະດົກທາງດ້ານທຳມະຊາດ, ປະຫວັດສາດ, ວັດທະນະທຳ, ການທ່ອງທ່ຽວ, ການສຶກສາ, ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ການທົດລອງວິທະຍາສາດ ຊຶ່ງເຂດສະຫງວນດັ່ງກ່າວ ໄດ້ກຳນົດເຂົ້າໃນແຜນຈັດສັນທີ່ດິນ, ຄຸ້ມຄອງຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ແບບຮອບດ້ານ.

ມາດຕາ 2 ອະທິບາຍຄຳສັບ
1. ເຂດສະຫງວນ ໝາຍເຖິງ ພື້ນທີ່ສະຫງວນໄວ້ ໃນການຄຸ້ມຄອງນ້ຳ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ, ອະນຸລັກທຳມະຊາດ, ປົກປັກຮັກສາພັນພຶດ, ພັນສັດ, ລະບົບນິເວດ ແລະ ສິ່ງມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານທຳມະຊາດ, ປະຫວັດສາດ, ວັດທະນະທຳ, ການທ່ອງທ່ຽວ, ສິ່ງແວດລ້ອມ, ການສຶກສາ ແລະ ການທົດລອງທາງວິທະຍາສາດ;
2. ລະບົບນິເວດ ໝາຍເຖິງ ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງ ສິ່ງມີຊີວິດ ແລະ ບໍ່ມີຊີວິດ ທີ່ຄົງຕົວຢູ່ຕາມທຳມະຊາດ;
3. ຊີວະນານາພັນ ໝາຍເຖິງ ຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງລະບົບນິເວດ, ຊະນິດ ແລະ ແນວພັນຂອງສິ່ງມີຊີວິດ ເຊັ່ນ ພືດ, ສັດ, ແມງໄມ້ ແລະ ຈຸລິນຊີ ຢູ່ໃນຂອບເຂດທຳມະຊາດໃດໜຶ່ງ;
4. ຫຼັກໝາຍ ໝາຍເຖິງ ຫຼັກເຂດທີ່ຝັງໃສ່ຈຸດແຈເຂດແດນຕອນດິນຂອງເຂດສະຫງວນນ້ຳ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ ເພື່ອເປັນຫຼັກຖານຈຸດອ້າງອີງໃຫ້ແກ່ການສຳຫຼວດ ວັດແທກສ້າງແຜນທີ່ຕອນດິນ ຂອງເຂດສະຫງວນນ້ຳ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ;
5. ມາດຕາສ່ວນແຜນທີ່ ໝາຍເຖິງ ອັດຕາສ່ວນພົວພັນລະຫວ່າງ ໄລຍະຢູ່ເທິງແຜນທີ່ເຈ້ຍ ຕໍ່ກັບໄລຍະຕົວຈິງຢູ່ເທິງໜ້າໂລກ ແລະ ວັດຖຸສິ່ງຂອງ ອີງໃສ່ງານທີ່ຈະນຳໄປໃຊ້.

ມາດຕາ 4 ຂອບເຂດການນຳໃຊ້
ຂໍຕົກລົງສະບັບນີ້ ນຳໃຊ້ສຳລັບບຸກຄົນ, ນິຕິບຸກຄົນ ແລະ ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ທີ່ດຳລົງຊີວິດ ແລະ ເຄື່ອນໄຫວ ຢູ່ ສປປ ລາວ.

ມາດຕາ 4 ການກຳນົດເຂດສະຫງວນນໍ້າ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ

ການກຳນົດເຂດສະຫງວນນ້ຳ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ ໄດ້ແບ່ງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ດັ່ງນີ້:

1. ກະຊວງຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ປະສານສົມທົບກັບກະຊວງ ແລະ ອົງການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ໃນການກຳນົດເຂດສະຫງວນນໍ້າ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳລະດັບຊາດ ເພື່ອສະເຫີລັດຖະບານພິຈາລະນາຮັບຮອງ ບົນພື້ນຖານການເຫັນດີຂອງຄະນະປະຈຳສະພາແຫ່ງຊາດ;

2. ພະແນກຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ປະສານສົມທົບກັບພະແນກ ແລະ ອົງການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ໃນການກຳນົດເຂດສະຫງວນນຳ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນຳ ລະດັບແຂວງ ເພື່ອສະເຫີເຈົ້າແຂວງ, ເຈົ້າຄອງນະຄອນຫຼວງ ພິຈາລະນາຮັບຮອງ ບົນພື້ນຖານການເຫັນດີຂອງຄະນະປະຈຳສະພາປະຊາຊົນຂັ້ນແຂວງ;

3. ຫ້ອງການຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ປະສານສົມທົບກັບຫ້ອງການ ແລະ ອົງການປົກຄອງບ້ານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ໃນການກຳນົດເຂດສະຫງວນນ້ຳ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ ລະດັບເມືອງ ເພື່ອສະເຫີເຈົ້າເມືອງ, ຫົວຫ້າເທດສະບານ, ເຈົ້ານະຄອນ ພິຈາລະນາຮັບຮອງ ບົນພື້ນຖານການເຫັນດີຂອງເຈົ້າແຂວງ, ເຈົາຄອງນະຄອນຫຼວງ.

ພື້ນທີ່ສະຫງວນນ້ຳ ແລະ ຊັບພະຍາກອນນ້ຳ ແມ່ນ ໃຫ້ກຳນົດເປັນເຂດ ດັ່ງນີ້:

ເຂດສະຫງວນເພື່ອບໍລິໂພກ ແລະ ອຸປະໂພກ;

ເຂດບໍລິເວນຍອດນ້ຳ;

ເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ໄພນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ໄພແຫ້ງແລ້ງ;

ເຂດທີ່ດິນບໍລິເວນນ້ຳ;

ເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຄຸນນະພາບ ແລະ ປະລິມານນໍ້າໃຕ້ດິນ;

ເຂດທີ່ມີຄຸນດ່າທາງດ້ານທຳມະຊາດ, ປະຫວັດສາດ, ລັດທະນະທຳ;

ເຂດພື້ນທີ່ອະນຸລັກຊີວະນານາພັນທາງນ້ຳ ແລະ ເຂດບໍລິເວນແຄມນ້ຳ;

ເຂດພື້ນທີ່ທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ລະບົບນິເວດໃນຊຸມຊົນ ຫຼື ຕົວເມືອງ.

ໃນກໍລະນີເຂດສະຫງວນໃດ ຫາກຂະແຫງງການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກຳນົດແລ້ວ ກໍໃຫ້ປະສານສົມທົບເອົາຈຸດພິກັດແຜນທີ່ ຫຼື ກວດກາ ເຂດແດນຄືນໃບນ່ ເພື່ອໃຫ້ສາມາດກຳນົດເຂົ້າໃນແຜນຈັດສັນທີ່ດິນ, ຄຸ້ມຄອງຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ແບບຮອບດ້ານ.

ສຳລັບການກຳນົດຂອບເຂດວັງສະຫງວນລະດັບບ້ານ ມອບໃຫ້ອົງການປົກຄອງບ້ານ ເປັນຜູ້ກຳນົດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຈຸດພິເສດ ແລະ ທີ່ຕັ້ງຂອງບ້ານ ຕາມມະຕິກອງປະຊຸມຂອງປະຊາຊົນພາຍໃນບ້ານ ບົນພື້ນຖານການເຫັນດີຂອງເຈົ້າເມືອງ, ຫົວຫ້າເທດສະບານ, ເຈົ້ານະຄອນ.

ມາດຕາ 5 ເຂດສະຫງວນເພື່ອບໍລິໂພກ ແລະ ອຸປະໂພກ
ເຂດສະຫງວນເພື່ອບໍລິໂພກ ແມ່ນ ເຂດທີ່ໄດ້ກຳນົດໃຊ້ສະເພາະການບໍລິໂພກ ຂອງພົນລະເມືອງເທົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ບຸກຄົນ, ນິຕິບຸກຄົນ ແລະ ການຈັດຕັ້ງ ນຳໃຊ້ເຂົ້າໃນເປົ້າໝາຍອື່ນຢ່າງເດັດຂາດ. ສ່ວນການນຳໃຊ້ນ້ຳເພື່ອອຸປະໂພກນັ້ນ ແມ່ນການນຳໃຊ້ນ້ຳ ໃຫ້ເກີດຜົນປະໂຫຍດຕໍ່ການດຳລົງຊີວິດ, ການກະສິກຳ, ການຄ້າ ແລະ ການບໍລິການ ໄປຄຽງຄູ່ກັບການບໍລິໂພກ ໂດຍມີການກຳນົດຂອບເຂດສະຫງວນຢ່າງຈະແຈ້ງ.

ມາດຕາ 6 ເຂດບໍລິເວນຍອດນ້ຳ
ເຂດບໍລິເວນຍອດນ້ຳ ແມ່ນ ແຫຼ່ງໃຫ້ກຳເນີດນ້ຳ ທີ່ໄດ້ໄຫຼລົງສູ່ ສາຍນ້ຳ, ຫ້ວຍ, ບຶງ, ລຳເຊ ຫຼື ແຫຼ່ງນ້ຳ ແລະ ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍສະພາບປ່າໄມ້ຕາມທຳມະຊາດ ທີ່ມີຄວາມອຸດົມສົມບູນ ຊຶ່ງສ່ວນຫຼາຍ ຢູ່ພູທີ່ສູງ ທີ່ມີຄວາມຄ້ອຍຊັນ.

ມາດຕາ 7 ເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ໄພນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ໄພແຫ້ງແລ້ງ
ເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ໄພນ້ຳຖ້ວມ ແມ່ນ ເຂດພື້ນທີ່ທີ່ມີໂອກາດເກີດໄພນ້ຳຖ້ວມ ຊຶ່ງມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະກໍໃຫ້ເກີດຄວາມສູນເສຍ ແລະ ເສຍຫາຍຕໍ່ຊີວິດ, ຊັບສິນ ຊຶ່ງຫ້າມປະຊາຊົນ, ບຸກຄົນ ຫຼື ນິຕິບຸກຄົນ ປຸກສ້າງທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ທຳການຜະລິດກະສິກຳ ຫຼື ກິດຈະກຳອື່ນ ທີ່ມີລັກສະນະຖາວອນ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຊີວິດ ແລະ ຊັບສິນ.
ເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ໄພແຫ້ງແລ້ງ ແມ່ນ ສະພາບພື້ນທີ່ທີ່ຂາດແຄນນ້ຳຈາກສາເຫດທີ່ຝົນບໍ່ຕົກເປັນເວລາດົນ ຫຼື ຝົນບໍ່ຕົກຕາມລະດູການ ເປັນພື້ນທີ່ທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກຈາກແຫຼ່ງນ້ຳ, ບໍ່ມີແຫຼ່ງນ້ຳໃຊ້ພຽງພໍກັບຄວາມຕ້ອງການ.
ກະຊວງຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ ເປັນເຈົ້າການໃນການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ປະສານສົມທົບກັບກະຊວງອື່ນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ເພື່ອຕິດຕາມ ກວດກາ, ເຝົ້າລະວັງ, ກຽມພ້ອມຮັບມືສະພາບບັນຫາໄພແຫ້ງແລ້ງ ແລະ ໃຫ້ຂໍ້ມູນແກ່ສັງຄົມ ພ້ອມທັງກຳນົດເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງໄພນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ໄພແຫ້ງແລ້ງ.

ມາດຕາ 8 ເຂດທີ່ດິນບໍລິເວນນຳ
ເຂດທີ່ດິນບໍລິເວນນຳ ແມ່ນ ທີ່ດິນທີ່ຢູ່ພື້ນນຳ ຫຼື ຢູ່ຂອບເຂດອ້ອມແອ້ມແຫຼງນຳ ຊຶ່ງນອນຢູ່ໃນພື້ນທີ່ທີ່ດິນ
ປະເພດອື່ນ ເປັນຕົ້ນ ເຂດພື້ນທີ່ດິນທາມ, ບນອງ, ບຶງ, ທົ່ງຫຍ້ານຳຖ້ວມ, ທີ່ດິນນຳອອກບໍ, ທີ່ດິນແຄມນຳ, ທີ່ດິນກາງນຳ, ທີ່ດິນປົງໃໜ, ທີ່ດິນນ້ຳບົກປະ ຫຼື ກຸດ, ທີ່ດິນທີ່ເກີດຈາກການດັດແປງ ຫຼື ອວຍແລວນຳ, ນຳຂັງ ຫຼື
ໄຫຼຜ່ານ ທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍທຳມະຊາດ ຫຼື ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ ຊຶ່ງມີລັກສະນະຖາວອນ ຫຼື ຊົ່ວຄາວ.

ມາດຕາ 9 ເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຄຸນນະພາບ ແລະ ປະລິມານນ້ຳໃຕ້ດິນ
ເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຄຸນນະພາບ ແລະ ປະລິມານນ້ຳໃຕ້ດິນ ແມ່ນ ເຂດນ້ຳໃຕ້ດິນທີ່ມີຊັ້ນນ້ຳເຄັມ ແລະ ເຂດທີ່ມີສານເຄມີອັນຕະລາຍເຈືອປົນ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນຈາກທຳມະຊາດ ຫຼື ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ ທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ລະບົບນິເວດ, ສຸຂະພາບຂອງຄົນ, ສັດ, ພືດ ລວມທັງເຂດທີ່ມີການນຳໃຊ້ນ້ຳໃຕ້ດິນໃນປະລິມານຫຼາຍ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການຍຸບຕົວຂອງຊັ້ນດິນ ໃນເຂດດັ່ງກ່າວ ຕ້ອງມີມາດຕະການຈຳກັດການນຳໃຊ້ນ້ຳໃຕ້ດິນ ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ມາດຕາ 10 ເຂດທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານທຳມະຊາດ, ປະຫວັດສາດ, ວັດທະນະທຳ
ເຂດທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານທຳມະຊາດ ແມ່ນ ເຂດທີ່ມີທິວທັດທາງທຳມະຊາດ ຊຶ່ງມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານທັດສະນິຍະພາບອັນສວຍສົດງົດງາມ ແລະ ໂດດເດັ່ນທີ່ມີ ພູ, ຜາ, ປ່າໄມ້, ແມ່ນ້ຳ, ລຳເຊ, ນ້ຳຕົກຕາດ ແລະ ອື່ນໆ.

ເຂດທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານປະຫວັດສາດ ແມ່ນ ເຂດທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານວັດຖຸ ຊຶ່ງເປັນມໍລະດົກທີ່ມີຕົວຕົນ ເປັນຊັບສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າທາງດ້ານປະຫວັດສາດ, ສະຖານທີ່ປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງເປັນສັງຫາລິມະຊັບ ແລະ ອະສັງຫາລິມະຊັບ ເປັນຕົ້ນ ອາວຸດຍຸດໂທປະກອນ, ສະໂຫລະພູມ, ອະນຸສອນສະຖານ, ຖານທີ່ໝັ້ນຂອງຂະບວນການຕໍ່ສູ້ຂອງປະຊາຊົນ, ຜູ້ນຳການປະຕິວັດ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງມີເຂດທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານຈິດໃຈທີ່ບໍ່ເປັນວັດຖຸ ທີ່ຕິດພັນກັບປະຫວັດສາດມາແຕ່ລະຍຸກແຕ່ລະສະໄໝ ເປັນຕົ້ນ ແນວຄິດ, ທິດສະດີ, ອຸດົມການ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງມູນເຊື້ອຮັກຊາດ, ພິລະອາດຫານຕໍ່ສູ້ບໍ່ຍອມຈຳນົນ, ບົດຮຽນໃນການຕໍ່ສູ້, ການນຳພາ, ການປົກຄອງ, ການສ້າງສາພັດທະນາປະເທດຊາດ.

ເຂດທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ແມ່ນ ເຂດທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານວັດຖຸ ຊຶ່ງເປັນມໍລະດົກທີ່ມີຕົວຕົນ ເປັນຊັບສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າທາງດ້ານວັດທະນະທຳທີ່ເປັນເອກະລັກ ຊຶ່ງເປັນສັງຫາລິມະຊັບ ແລະ ອະສັງຫາລິມະຊັບ ເປັນຕົ້ນ ສິ່ງຈາລຶກບູຮານ, ວັດຖຸບູຮານ, ບູຮານສະຖານ, ປູຊະນີຍະສະຖານ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງມີເຂດທີ່ມີຄຸນຄ່າທາງດ້ານຈິດໃຈທີ່ບໍ່ເປັນວັດຖຸ ຊຶ່ງເປັນຊັບສົມບັດອັນລ້ຳຄ່າທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ເປັນຕົ້ນ ພູມປັນຍາ, ຄວາມເຊື່ອຖື, ຮີດຄອງປະເພນີອັນດີງາມ ຊຶ່ງສະແດງອອກໃນວິຖີຊີວິດ.

ມາດຕາ 11 ເຂດພື້ນທີ່ອະນຸລັກຊີວະນານາພັນທາງນ້ຳ ແລະ ເຂດບໍລິເວນແຄມນ້ຳ
ເຂດພື້ນທີ່ອະນຸລັກຊີວະນານາພັນທາງນ້ຳ ແມ່ນ ເຂດທີ່ເປັນບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງສັດ ແລະ ພືດພັນຈຳນວນຫຼາຍຊະນິດພັນ ເປັນຕົ້ນ ແມ່ນ້ຳ, ລຳເຊ, ບຶງ, ໜອງ, ກຸດ, ອ່າງເກັບນ້ຳ ຊຶ່ງເຂດດັງກ່າວ ເປັນເຂດສະຫງວນໄວ້ເພື່ອອະນຸລັກຊີວະນານາພັນທາງນ້ຳ.
ເຂດບໍລິເວນແຄມນ້ຳ ແມ່ນ ສ່ວນໜຶ່ງຂອງທີ່ດິນບໍລິເວນນ້ຳ ຊຶ່ງໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນກົດໝາຍ ແລະ ລະບຽບການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

ມາດຕາ 12 ເຂດພື້ນທີ່ທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ລະບົບນິເວດໃນຊຸມຊົນ ຫຼື ຕົວເມືອງ
ເຂດພື້ນທີ່ທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ລະບົບນິເວດໃນຊຸມຊົນ ຫຼື ຕົວເມືອງ ແມ່ນ ພື້ນທີ່ເຂດເທດສະບານ, ຊຸມຊົນ ທີ່ກຳນົດເປັນເຂດທີ່ອະນຸລັກໄວ້ ເພື່ອຮັກສາລະບົບນິເວດ ແລະ ຊີວະນານາພັນ ເປັນຕົ້ນ ທິວທັດທຳມະຊາດ, ສວນສາທາລະນະ, ປ່າໄມ້ທີ່ຍັງຫຼົງເຫຼືອຢູ່ ແລະ ພື້ນທີ່ຕົ້ນໄມ້, ແມ່ນ້ຳ, ຮ່ອງນ້ຳ, ໜອງ, ບຶງ, ພື້ນທີ່ກະສິກຳ, ຊານເມືອງ, ພື້ນທີ່ນິເວດວິທະຍາທີ່ມີຫຼາຍຂະໜາດແຕກຕ່າງກັນ.